بخشی از کتاب: بالاخره وقتش رسیده بود لحظه ای که ترسها مثل خاطره ای کهنه و بی اثر شده و دلها برای زمین زدن ظلم آماده بودند حتی با دستهای کم و بیش خالی با تنهای رنجور و مریض با . دلهایی پر از درد این چند نفر هر چند کم توان هر چند رنجور و مریض؛ آماده ی جنگ…

شاید ساده‌تر بود که آدم به‌جای از ابتدا ساختن برای خودش، روی ساخته‌های دیگران حساب کنه و به‌جای تلاش برای بالاکشیدن خودش، از داشته‌های دیگران بالا بره... انقدر بالا که نوک قله‌ی طمع بایسته و حتی نفهمه زیر این کوهی که به خیال خودش فتح کرده، یه عالمه آدم و زندگی و رویاهاشون رو زیر پاهاش له کرده و بازم…