بخشی از کتاب: اما تنۀ درخت‌ها نمی‌گذاشتند ببینم، درست عین واژه‌ها با آن خطوط عمودی و افقی‌شان، با آن کلاهک‌های احمقانه‌شان، و ویرگول‌هایی که زیر پایم را خالی می‌کردند، مانند شاخه‌هایی سد راه جمله‌ها می‌شدند. می‌خواستم واژه‌ای بنویسم اما واژه‌ای دیگر از آب درمی‌آمد. خب مگر معنایشان یکی نبود؟ نه. چطور ممکن بود دو واژه عین هم باشند، وقتی یکی…

گاهی چقدر احمقانه به‌نظر می‌رسد که زمان می‌گذرد. مثلاً، همین حالا. احمقانه به‌نظر می‌رسد که قرار نیست یک‌دفعه زمان متوقف شود. مردمی بودند که خیال می‌کردند زمینْ تخت است و نقطه‌ای هست که آنجا اقیانوس به آبشاری بزرگ ختم می‌شود. آبشاری بی‌پایان. شاید زمین فقط به این دلیل گِرد است که مردم نتوانند بروند به لبۀ دنیا و خودشان را…

هیچ آغازی در کار نیست. آنچه به‌اشتباه آغازْ قلمداد می‌کنیم صرفاً لحظه‌ای است که متوجه تغییری می‌شویم. روزی سر‌و‌کلۀ ماهی‌ها پیدا شد؛ پس آن یک آغاز بود. بیدار شدیم و دیدیم سواحل شهرمان پوشیده شده از ماهی‌های نقره‌فام، گویی با درِ فلزی بطری‌ها یا خرده‌شیشه‌ها فرشی ساخته بودند؛ چنان براق بود که چشمان آدم را می‌آزرد. حتی بالۀ ماهی‌ها هم…