هر یک از ما. یک داستان ناتمامیم. بیشتر آدمها یک داستان بی سروته اند. اصولا انسان موجود بی سر و تهی ست ولی خیال می کند سروته دارد و کاره یی هم هست! ولی نه سر دارد و نه ته! درست مثل یک بادکنک در هوا این ور و آن ور می رود و خیال می کند رفته به جایی…

کسانی که کتاب شعر مرا می خوانند نباید به من به عنوان یک شاعر نگاه کنند. با خواندن این شعرها با حسّ من و دنیای درونی من آشنا می شوند نه با لوریس چکناوریان شاعر. این شعرها خاطرات عاشقانۀ زندگی من اند. نوعی اتوبیوگرافی و نه شعرهایی که قصد وارد شدن به دنیای شعر و شاعران ایران را داشته باشند.

این قصّه ها و افسانه ها کودکی نداشتۀ من است. انگار خواسته باشم خودم را در فضایی ببینم که هرگز نداشته ام. اینها قصّه ها و افسانه هایی ست که من می باید در کودکی می شنیدم و نشنیدم و امروز دارم آنها را می نویسم برای نوه ام ایوارشا.

جهان خر تو خر است، گاهی خر تو آدم، گاهی آدم تو خر! راستش را بخواهی هر خری، رگی از آدمیت دارد و هر آدمی، رگی از خریت. ما تمام حیوانات را در وجود خود داریم. انسان، مجموعۀ تمام حیوانات عالم است، فقط رگ خریّتش کت و کلفت تر از بقیۀ رگهای اوست.

... در این فاصله، قانون خرکی داشت با موفّقیت شلنگ تختۀ خودش را می انداخت و پیش تر و پیش تر می رفت و خرکی تر و خرکی تر می شد؛ دنیا دیگر خودش را راحت کرده بود از شرّ مرز و ملّیت و فرهنگ و سنّت و آداب و رسوم و حتّا زبان. همه با خیال راحت فقط عرعر…