بخشی از کتاب: ویکتور کاش اسب بودی میشا. کاش اسب بودی با یال بلند و دست و پاهای قوی، نعل‌‌های تازه و شیهه‌‌ی بلند. کاش اسب بودی میشا تا می‌‌تونستم روی گُرده‌‌ت بشینم، افسارت رو بکشم و به تاخت برم. کاش اسب بودی میشا و من رو می‌‌بردی از میون این کابوس، از بین این‌‌همه جنازه، از میون این شهر…

درباره کتاب: هکتور باربن وقتی چشمم رو باز می‌کنم... . می‌شینم لب تخت یه ساعت به اون ترک دیوار خیره می‌شم. تو این یه ساعت، سانچو، به هزارتا چیز فکر می‌کنم. یه روز می‌گم هکتور پاشو... پاشو خودت رو از همین‌ جا آویزون کن. روز بعد می‌گم، نه... این‌جوری نمی‌شه. یه جوری باید خودم رو بکشم که تو کل دهکده…

نمایشنامه‌ی خیط خون روایت کسانی که حتی هجرت هم ضماد زخمهایشان نیست و هر سوی که کوچ کنند رنجی به عمرشان را بر گرده‌هاشان می‌برند. خیط خون روایت آرزویی است آنچنان دوردست که وهم و خیال را بیشتر ماننده است؛ خیال سرزمینی بی‌نظیر، سرزمینی که آدمان این نمایش پی صید زیبایی‌هایش آنچه دارند را رها می‌کنند به امید آنچه شاید…