اشعه‌ی خورشید در شبکه‌ی منظم پنجره‌ها می‌شکست و رشحه‌های زمین عرق‌کرده را به بخاری رقصان تبدیل می‌کرد. هوای ساختمان دانشکده‌ی هنر دم نفس‌گیری داشت و پژواک قدم‌های گاه‌وبی‌گاه آدم‌ها در آن دیوارهای محصور باعث می‌شد هدایت احساس خفگی بکند. دست‌های تافته‌ی زمین سنگی دور حلقومش چنگار می‌شد و جریان خون را در شریان گردنش به تپش وامی‌داشت. هدایت گره کراوات…

دیوانگی هم مثل وارونگی امری کاملا نسبی است. به احتمال قریب به یقین بین من و آن بالایی ها یکی مان دیوانه است. منطق حکم می کند دیوانه ها در اقلیت باشند و اگر این طور باشد، این پایین دارالمجانین است و من تنها دیوانه اش هستم اما چطور می توان مطمئن شد؟ به نظر می رسد حافظه ام را…