فصل زمستان بود و با خود فکر می‌کردم پیراهنم وقتی زمین باشد تنم گرم است هی ابرها را نخ‌به‌نخ پک می‌زنم وقتی در جیب‌هایم رعدوبرقی جای فندک هست

دنیای من تاریک بود و سایه ها کشدار لبخند روی صورتم هی رنگ می باخت تا چشم بستم در دلم خورشید روشن شد! گفتند و دیدم بعد از آن رنگین کمان بودم...