مادرم حتی در بستر مرگ و پس از ماه های طولانی تیمار و پرستاری، باز هم همین حرف را تکرار می کرد. انقدر گفت که این خودم هم مشتبه شده بود. فکر می‌کردم مقصر اصلی در همه اتفاق‌هایی که برای من می‌افتاد خودم هستم. خودم را درختی آفت زده می دیدم که کرم ها از درون، روحش را و مغز…

عاشقانه‌های نیکی فیروزکوهی در قالب شعرهای بلند و کوتاه در کتاب "گوشی را بردار... "خودنمایی می‌کنند.