بخشی از کتاب پیله تنیدم به سکوت: داد می کشید. از صدای داد و بیداد بیزار بودم. اما او که داد می کشید ، همه چیز متفاوت می شد. هیچ ترسی در من پدید نمی آمد. فقط ندامت بود و بس. مگه بهت نگفتم نذار نزدیکت بشه؟...اگه دستش بهت خورده بود که من خودمو می کشتم....می فهمی؟...من خودم و اون…

نگاهش کردم و او بازویم را کشید و به سینه اش سنجاق شدم. در این فضای اندک فی ما بینمان، می شد دانه دانه به نفس هایش را شمرد. این مرد، فارغ از عطرهای خارجی گران قیمتش، دنیا به دنیا بوی تن داشت. از آن ها که آدم می خواهد با آن، دم عمیق بگیرد. بادم ندهد. حس کند زنده…

از متن کتاب: - کاری داری؟ -مگه آدما وقتی کارشون به هم میوفته باید برن سراغ همدیگه؟ -جز اینه مگه؟ -جز اینه. -جز اینش چیه؟ -جز اینش اینه که گاهی آدما دلتنگ هم می‌شن. -توئه آدم دلت تنگ چی شده؟ -دلتنگ قدم زدنم...یه کم موتورسواری...هوا ابریه...شاید بارون بیاد...بریم قدم بزنیم؟ -اما...-نه نگو...یه وقتایی نباید به یه آدم دلتنگ نه گفت.…