زندگی پرتکاپوست و در فراز و نشیب راحتی و ناراحتی ما را به هر سو پرتاب می‌کند. گاهی شدت درد ناشی از دشواری‌های زندگی تا جایی افزایش می‌یابد که به حضور مزمن رنج احساسی و / یا روحی بدل می‌شود. یوگی‌ها هزاران سال پیش کشف کردند که راهی برای فرار از این رنج وجود دارد و بر این باور بودند که ذهن نشخوار‌کننده است که ما را در زندان خودش که عامل افسردگی ماست، محبوس می‌کند. راه برون‌رفت از این زندان مشاهدة پدیده‌های ذهنتان در لحظة واقعی است، زمانی که آن پدیده‌ها به وجود می‌آیند و می‌گذرند. وقتی که چنین می‌کنیم، درمی‌یابیم که آن‌ها فراز و نشیبی دارند، و اینکه همة دردها افزایش می‌یابند و به فراسو می‌روند. ما همچنین پی می‌بریم که تنها راه مربوط شدن واقعی به این مشاهده آن است که به خودمان اجازه دهیم با آنچه پدیدار می‌شود ارتباط مستقیم برقرار کنیم. ما، برای چیره‌شدن، بایستی آنچه را پدیدار می‌شود تحمل کنیم. ما بایستی بپذیریم، در آن صورت ممکن است چیره شویم. کلید کار این است که از حقیقت تجربة خود پرهیز نکنیم.