ای عزیزان جوان این من ابان برایتان سوغاتهایی آورده ام از بلندای اسمان که گذشت روزگاران از ارزش آن نمی کاهد و چشیدن و نوشیدن آن کره از کار فروبسته همگان می گشاید. مگر نه همه شما همواره خواستار سخن گفتن با خدای خود هستید؟
مگرنه همه شما همواره به دنبال راهی برای پیوند با دوست می گردید؟
مگر نه همه ما و شما گاهی برای گفتن درد دل هایمان در استان
پروردگار جهان در مانده می شویم؟ مگر نه همه ما و شما گاهی برای سخن گفتن با خدایمان کلام و
کلمه کم می آوریم و از گنگی و ناتوانی خویش به ستوه می آییم؟ این همه از آن است که ما در این مسیر بی آموزگار بوده ایم پاها و جاده ها را بی راهبر و راهنما فرسوده ایم ما نیازمند کسی بودیم که دستور زبان سخن گفتن با خدا را از او بیاموزیم
کسی که آغاز تا پایان این راه را به درستی بشناسد و خود تمام این میر پر از آمزش و پرتگاه را در نوردیده باشد. کسی که پایی در زمین داشته باشد و دستی در آسمان