هنگامی که لیدیا پس از یک ماه مراقبت سخت از یک دوست به خانه بازمی گردد با هجمه ای از سکوت رو به رو می شود، خانه ای خالی که در آن خبری از اما، فلور و الک نیست، ترس و ناامیدی به او هجوم می آورد؛ حتی اگر آن ها مجبور به ترک خانه بودند، باید دست خطی، نامه ای و یا نشانی از خود به جای می گذاشتند، الک حتما می توانست راهی برای برقراری ارتباط با لیدیا بیابد و او را از رفتنشان با خبر سازد…داستانی که گاه از زبان اما و گاه از نگاه سوم شخص روایت می شود.