این کتاب، بدون شک زاده ناگزیر دنیایی ست که “کاداره” از آن و برای آن دست به قلم برده، پیدا و ناپیدای آن را زیسته و خوف تهدید جان و تبعید نفرینی را به آغوش کشیده است و این همه جز برای رویایی به نام آزادی و آرمانی به نام رهایی از یوغ ظلم و خفقان نمی تواند باشد. برای نیل به این بایدهای انسانی لازم است آن چه به دام خودکامگی افتاده ذوب شود، سیل شود، دریا شود، که در این راه خون های بی گناه ریخته شده حکم هرم خورشید را دارد که بر پیکره خوابزده مردمان می ریزد تا شاید بیدار شوند و فریاد بودن و ایستادن را در گوش تاریخ طنین انداز کنند…