این نابغه ی ناآرام و پرنویس که بخش زیادی از عمر نه چندان درازش در سفر یا در بحبوحه ی زدوخوردها و ماجراهای سیاسی گذشت، پس از مرگ گویی زندگی دیگری از سر گرفت و خیلی زود راهی پایتخت ها و دانشگاه های اروپایی شد، چنان که در اوائل قرن سیزدهم میلادی مکتبی لاتینی به نام او پدید آمد و بزرگانی چون راجر بیکن و آلبرت کبیر (آلبرتوس ماگنوس) به آثار ابن سینا توجه ویژه ای نشان دادند و دانشمندانی چون گیوم دورنی و توماس آکویناس از ترس نفوذ اندیشه های ابن سینا در میان مسیحیان اروپا خود را ناچار دیدند که به معارضه با وی برخیزند و به ردّ و نقض آرای او بپردازند.