مرحوم علامه طباطبایی گوید: هر کجا در قرآن نام امامت برده شده، هدایت هم بدنبال آن آمده است، مثلا در داستان ابراهیم می فرماید: و وهبنا له اسحق و یعقوب نافله و کلا صالحین و جعلنا هم ائمه یهدون بامرنا -یعنی: اسحق و یعقوب را به عطیه به ابراهیم بخشیدیم و همه را صالح قرار دادیم و آنها را امامان هدایت کنندۀ بامر خودمان قرار دادیم (۷۳-انبیاء) از اینجا مشخص می شود که مقام امامت مقام هدایت مخصوصی است که هدایت به امر خدا است.