هگل در وضعیتی حیرت انگیز قرار دارد. از یک سو، با تأثیر فلسفی و تاریخی عظیم هگل مواجه ایم؛ نامعقول نیست بگوییم بخش اعظمی از آنچه در روال آکادمیک رایج تحت عنوان «فلسفۀ اروپایی معاصر» طبقه بندی می شود با هگل آغاز و به درجۀ زیادی با او مشخص می شود؛ این تأثیر عمدتا ناظر به اقدام هگل است مبنی بر طرح مسئلۀ «سوبژکتیویتۀ تاریخی». از سوی دیگر، چنین می نماید که هگل شمار بسیاری از شخصیت های برجستۀ عالم اندیشه را متقاعد یا از کوره به در کرده است، بی آنکه چیزی به نام اجماع بر سر موضع بنیادی فلسفۀ هگل در کار باشد.