تا سال‌های اخیر تقریبا همه کسانی که در مورد موسیقی عرب‌ها نوشته‌اند، از نظر ریشه، به یونان یا ایران نگاه می‌کردند. زیرا تا همین اواخر، ما از تاریخ قبل از اسلام چیزی نمی دانستیم مگر آنچه از سوسوی ضعیف مولفان یونانی یا لاتین، یا چیزهایی که از لابه لای مواد افسانه های عربی باز مانده از دوران قبل از اسلام به دست می آمد. از این قرار، اغوا و نیروی کشش به اینکه در اینگونه مسائل به یونان با ایران روی آورده شود، قابل ملاحظه بوده است؛با این حال کاوش‌های سال‌های اخیر در محوطه‌های تمدن‌های باستانی تغییرات شگفت‌انگیزی در تصورات ما از تاریخ فرهنگ جهان ایجاد کرده است. این اثر گنج شایانی است که نزدیک به شصت سال در انتظار ترجمه فارسی مانده است، عنوان اصلی کتاب «تاریخ موسیقی عربی» است اما در واقع تاریخ موسیقی تمامی خاورزمین است که ایران بزرگ از سمت مشرق، و تمامی بین النهرین ، شام و حجاز را از سمت مغرب در بر می گیرد و برای خاورزمین دو قسمت شرقی و غربی قائل می شود. نویسنده ی کتاب درباره ی نوشتن آن نوشته است:” هرچند این کار پانزده سال پیش آغاز شد، ولی تا سال های ۱۹۱۹ الی ۱۹۲۵ که تحقیق دانشجویانه ای را در دانشگاه گلاسگو به عهده گرفتم، شکل فعلی خود را نیافته بود. در آن دوره من اقبال تدریس درباره جنبه های تاریخی و زبان شناسی تحقیقات ت. ه- وایر فقید – دانشمندی با توانایی های استثنایی- و نیز اقبال برخورداری از راهنمایی های گهگاهی در مسائل مربوط به علم موسیقی از دکتره. ج. واتا فقید را داشتم. “