این کتاب یک بررسی علمی از انقلاب های قرن بیستم است. انقلاب هایی که در بدو امر به لحاظ نیروهای محرک درونی شان دارای چشم انداز مشترکی بودند. اما، سرنوشت مشترکی پیدا نکردند. برخی، مانند انقلاب کوبا، به سوی سوسیالیسم پیش رفتند. اما، برخی دیگر، نظیر انقلاب های نیکاراگوئه و الجزایر، به سرمایه داری بازگشتند و از جوش و خروش افتادند. نویسنده استدلال می کند که تجارب این انقلاب ها چشم انداز تئوریک لنین را تایید کرده است و مبارزه تروتسکی، بعد از انقلاب روسیه و در دفاع از نظریات لنین، به چشم آن انداز تاریخی تداوم بخشیده است.