از ویژگیهای شعر عرفانی، بویژه مثنوی های تصوف، استفاده از قالب قصه و داستان وتمثیل برای بیان مفاهیم لطیف و دقیق عارفانه است تا عامه مردم نیز بتواند مانند خواص این معانی والا و مجرد را از طریق ملموسات ومحسوسات درک کنند.