کتاب مهمانی ابیگل دربردارندهٔ نمایشنامه‌ای دوپرده‌ای نوشتهٔ مایک لی است. «لارنس»، «بورلی»، «آنجلا»، «سوزان» و «تونی» نام شخصیت‌های این متن نمایشی هستند. پردهٔ اول این متن نمایشی «سرِ شبی بهاری» و پردهٔ دوم آن «دیرترِ همان شب، زمان حال» نام دارد.

نمایشنامه متنی است که برای اجرا بر روی صحنه و یا هر مکان دیگری نوشته می‌شود. هر چند این قالب ادبی شباهت‌هایی به فیلم‌نامه، رمان و داستان دارد، شکل و فرم و رسانه‌ای جداگانه و مستقل محسوب می‌شود. نخستین نمایشنامه‌های موجود از دوران باستان و یونان باقی مانده‌اند. نمایشنامه‌ها در ساختارها و شکل‌های گوناگون نوشته می‌شوند، اما وجه اشتراک همهٔ آن‌ها ارائهٔ نقشهٔ راهی به کارگردان و بازیگران برای اجرا است.
نویسنده کوشیده است که رفتارهای معمول شخصیت ها را در موقعیتی روزمره از یک الگوی زیست حومه شهری در فرمی طنز آمیز تحلیل کند؛ کلام او نمایشی است از گزندگی و گزافگی، بی شکلی رفتاری، سردرگمی ناشی از بی قراری اجتماعی و چه بسا نابسامانی اقتصادی. سال های میانی دهه ۱۹۷۰ انگلیس به لحاظ اجتماعی نسل ضیافت بورلی نسلی است که مدام حدسیاتی درباره چند و چون مهمانی ابیگل می‌زنند؛ ملامتگرانه و در عین حال آمیخته با غبطه. در این سو، تنش شدت می‌گیرد. نمایش نامه با تنفس دهان به دهان به لارنس تمام می‌شود و در آن سو، صدای موسیقی راک از مهمانی ابیگل اوج می گیرد؛ نگرانی سوزان هم.