مدعای اصلی این کتاب تکمیل یک سخن است و آن این که تغییر در جامعه اصلا امر نامحتملی نیست و به اراده ای متکی است که از روی آگاهی و تجربه برخاسته باشد. تأکید بر این امر است که انتظار تغییر در جامعه ی ایرانی بدون خوانش و درک منطبق بر واقع و دقیق پیشینه اش غیرممکن است. نگاه به جامعه است با درنظر گرفتن همه ی خصوصیاتش، چه مثبت و چه منفی. توجه دادن به این نکته است که تلاش های اصلاحی پیشین می تواند چارچوبه ی مناسبی برای درس آموزی در رویدادهای آتی باشد. طرح این تأسف است که رویکرد سفید و سیاه داشتن به پدیده های تاریخی چندان کارساز نیست بلکه مهم تر از آن عبرت گیری از آن هاست. و نهایتا این که ساده کردن مسائل اجتماعی در طول تاریخ با نظریاتی مثل تئوری توطئه ضمن دور شدن احتمالی از واقعیت، بیش ترین خدمت به خود توطئه است. جامعه ما و در رأس آن متفکرانش بیش از هرچیز به صداقت و فروتنی و خویشتن داری و مدارا و نگرش واقع گرایانه و به دور از تعصب به پدیده ها نیاز دارد.