نشر دعوت اسلامی در جزیره العرب ،از همان ابتدا با مخالفت های گوناگونی از سوی سران نظام شرکت و بت پرستی مواجه شد و پس از هجرت پیامبر (ص) از مکه به مدینه، یهودیان و منافقان نیز به جرگه مخالفان این دعوت پیوستند. جنگ های نسبتا پر شماری که بین پیامبر (ص) و مخالفانش به وقوع پیوست و نیز حوادثی همچون قتل تعدادی از شاعران یهود و روایاتی نظیر قتل عام بنی قریظه، همواره محل گفتگو و انتقاد برخی از خاور شناسان و منتقدان پیامبر (ص) بوده است. این گروه به ویژه در سال های اخیر، با استناد به برخی از گزارش های نا معتبر تاریخی، پیامبر (ص) را متهم به اعمال خشونت و عدم مدارا با مخالفانش می نمایند و نشر سریع اسلام در جزیره العرب را معلول جنگ و به کارگیری شمشیر از سوی ایشان به شمار می آورند. نقد و بررسی این دیدگاه هدف اصلی این تحقیق و آشنایی با جایگاه و حقوق مخالفان در سیره نبوی و بیان میزان بالای تحمل و مدارای پیامبر (ص) نسبت به مخالفان و دگر اندیشان هدف دیگر آن است.