اگر بخواهیم اندیشه مهم دانش معاصر را در گوناگون ترین جلوه هایش جمع آوریم، مشکل بتوان طرحی مناسب تر از ساختگرایی یافت. در علوم معاصر، هر دسته از پدیده ها نه همچون توده ای مکانیکی بلکه به صورت مجموعه ای ساختمند بررسی می شود و طبعا وظیفه اصلی، همانا آشکار ساختن قوانین درونی این نظام است؛ خواه این قوانین ایستا باشد و خواه پویا. چنین می نماید که آنچه هسته مرکزی مطالعه علمی را تشکیل می دهد، دیگر انگیزه برونی نیست، بلکه ملزومات درونی رشد و تکامل است.