کتاب سکوت تحسین برانگیز نوشته ی عبدالرزاق گورنه را شاید بتوانم فریادهای خاموش مردی مستأصل علیه بی عدالتی بنامم. مردی که بیست سال از زندگی اش تماما با سکوت همراه است، سکوت در برابر کسانی که او را غریبه و بیگانه و انگل می دانند، سکوت در برابر چیزی که آن را “خودمهم پنداری مردمان جهان اول” می نامد، سکوت نسبت به بیزاری ای که از شغل خود دارد و البته سکوت در برابر خانواده اش در زنگبار و پنهان داشتن چگونگی زندگی ای که در انگلیس دارد. پس از بیست سال، وقتی که عفو عمومی اعلام می شود و او می تواند به کشورش بازگردد، مشاهده می کند که چگونه در این سال های پس از استقلال، همه چیز به تباهی کشیده شده است.