نویسنده در کتاب حاضر به تبیین و تفسیر شعرهایی که در فاصله سال های 1330 تا 1390 توسط شاعرانی همچون شاملو، فروغ فرخزاد، تیرداد نصری، سیدعلی صالحی و علیشاه مولوی پیرامون مناسبات اجتماعی و روابط انسان ها با تاثیر از المان ها و فضای شهری سروده شده اند، می پردازد و ضمن بررسی نقش شعر معاصر ایران در بازنمایی هویت و روابط شهری، مولفه هایی همچون خشونت در شهر، اضطراب های شهری، مفهوم شهروندی، سایه جنگ در شهر و… را از این اشعار استخراج و مطالعه می کند.