در دهۀ‌ 1970 نوکیا مجتمعی صنعتی بود که بیشتر با چکمه‌های پلاستیکی و دستمال توالت شناخته می‌شد، اما طی دو دهۀ بعد،‌ این شرکت در ساخت انواع تجهیزات خط‌ شکن،‌ از جمله نخستین تلفن آنالوگ تمام‌ شبکه و نخستین تلفن جی‌اس‌ام پیشتاز شد. در سال 2004،‌ مهندسان نوکیا،‌ که حالا ارزشمندترین شرکت اروپایی محسوب می‌شد، ایده‌هایی دیوانه‌ وار پیش کشیدند: آن‎ها تلفنی جدید طراحی کردند که،‌ مثل گوشی های امروزی،‌ صفحه‌ نمایش لمسی بزرگ و دوربینی با وضوح بالا داشت و به اینترنت متصل می‎شد؛ همچنین می‌ خواستند فروشگاهی برای عرضۀ اپلیکیشن‌ ها نیز راه‌اندازی کنند. اما همان مدیرانی که عامل رشد اولیۀ نوکیا بودند هر دو پروژه را متوقف کردند. سه سال بعد،‌ آن ایده‌ها در سانفرانسیسکو عملی شدند و استیو جابز از آیفون رونمایی کرد. ارزش نوکیا سال به سال کاهش یافت و سرانجام این شرکت کسب‌وکار موبایل را کنار گذاشت. چرا تیم‌های خوب و حرفه‌ای،‌ که افرادی متخصص و اهدافی بلند دارند،‌ ایده‌های بزرگ را نابود می‌کنند؟ سافی باکال معتقد است برای پاسخ‌ دادن به این سؤال باید رفتارهای گروهی انسان‌ها را به نحوی علمی توضیح داد و ساختارهایی برای پرورش ایده‌ها طراحی کرد. او در این کتاب،‌ با بهره‌ بردن از دانش تغییر فاز در علم فیزیک،‌ می‌کوشد موانع تحقق طرح‌های جنون‌ آمیز را شرح دهد و راهکارهایی عملی برای به‌ نتیجه‌ رساندن آن‌ها ارائه کند.