قلب کسانی که تو را آزرده اند را لمس کن…

عشق و بخشایش را نثارشان کن،

با عمق وجودت این کار را بکن.

نه برای آنها، برای آنکه تو ارزشش را داری.

بگذار اشک بیاید و آن همه سختی در گرمای شفقت آب شود…

بگذار ناخالصیهایی که چهره ات را عبوس کرده و قلبت را سنگین،

پاک شود، همان جا،

به یک باره! دری از باغ ملکوت وجودت باز میشود،

که تو از عظمت آن طاقت نخواهی آورد…

قلبها را با عشق لمس کن.

تا قلب خدا گونه ات بیدار و لمس شود.