« جان برجر »، مثل عکاسی دوربین به دست، از کلمات برای به دام انداختن لحظات استفاده می کند: برای ثبت کردنشان و انکار ذات زودگذرشان. لحظات هر چه که باشند، برخوردی گذرا، ژستی محو و ناپیدا، مکثی کوتاه، برجر آن ها را می بیند و بعد می نویسد و به این ترتیب ذات غیر معمول لحظات معمولی را برای ما هویدا می کند. ( فتوکپی ها )، مجموعه ی بیست و نه روایت کوتاه است که در چشم اندازی بدیع، لحظات فانی را پیش چشمان مان زنده می کند…