«فروغ فرخزاد» نخستین شاعر و کارگردان زن ایرانی است که با درآمیختن شور شاعرانه و نگاهی زنانه بانوعی شعور سیاسی _ اجتماعی به تولدی دیگر می رسد و با ساخت اولین و آخرین تجربه ی سینمای خود،مستند بیست و یک دقیقه و بیست و دو ثانیه ای«خانه سیه است»،(1341) برای اولین بار نام «سینمای ایران»را در جهان بلند آوازه می سازد.در این کتاب،پس از مروری بر زندگی شخصی،شعری و سینمایی «فروغ» و ارائه مطالبی پیرامون چگونگی ساخت فیلم«خانه سیاه است»،با در نظر گرفتن مشابهت های «حسی _ اندیشگی»،«تصویری»و «ساختاری»موجود میان افکار و اشعار او و تنها اثر سینمایی اش،در دو قسمت مجزا و به تفصیل،فیلم نامه ی فیلم «خانه سیاه است»و نماها م سکانس های مختلف آن مورد ارزیابی و کنکاش قرار گرفته است تا از این طریق میزان تاثیر پذیری و تاثیر گذاری آنها بر یکدیگر و همچنین ردپا و نقش به سزای «شعر» و «ادبیات» در موفقیت یکی از بهترین و ماندگارترین فیلم های سیننمای مستند ایران آشکار شود.