در این کتاب، یانگ به بسیاری از پرسش‌ های پیچیده‌ ای می‌ پردازد که حاصل امتزاج شرح حال نیچه با آثار اوست: چرا پسر کشیشی پروتستان به جایی رسید که خود را «دجال» بخواند؟ چرا این پروسی سرسخت از پروس زمان بیسمارک بیزار شد؟ و چرا این دشمن فمینیسم معاشرت با زنان فمینیست را ترجیح می‌ داد؟ یانگ تفکر نیچه را در بافتار روزگار خودش ــ ظهور میلیتاریسم پروسی، یهودستیزی، علم داروینی، جنبش‌ های «جوانان» و نهضت‌ های رهایی‌ بخش، و نیز نظریه‌ ی «مرگ خدا» ــ می‌ گذارد و بر تاثیر قطعی افلاطون و ریشارد واگنر در تلاش نیچه برای اصلاح فرهنگ غربی تاکید می‌ کند. از تاثیر ویرانگری که عشق نافرجام نیچه به لو سالومه بر شخصیت او داشت نیز سخن می‌ گوید و می‌ کوشد تا بفهمد چرا نیچه در چهل‌ و چهار سالگی دیوانه شد.