“ابلیس از ضحاک پرسید: خوب فکر کن! چرا کسی جز تو باید پادشاه این قوم و قبیله باشد؟ بدو گفت جز تو کسی در سرای چرا باید ای نامور، کدخدای؟ ضحاک به فکر فرو رفت. ابلیس گفت: تو با این همه شایستگی، تا کی قرار است انتظار بکشی که پدرت بمیرد و به جای او پادشاه بشوی!؟ ضحاک حالی به حالی شد! ابلیس در دل او آتشی روشن کرد که نمی توانست به گرمای آن فکر نکند! داشتن قدرت، بالانشینی و فرمان دهی همیشه شیرین است. ابلیس که از راهی فریبکارانه و موذیانه وارد شده بود، با زبانی وسوسه آلود به ضحاک گفت: پند مرا گوش کن! با وجود جوانی شایسته چون تو چرا پدر پیرت پادشاه باشد؟ آن طور که من می بینم او عمری دراز خواهد داشت، زمان مرگ او را جلو بینداز! چه باید پدر چون پسر چون تو بود یکی پندت از من باید شنود زمانه درین خواجهٔ سالخورد همی دیر ماند، تو اندر نورد.”