اگر

برخی قصّه ها و افسانه های ملّی را که در آن ها اندیشه ی دور پرواز مردم

ایران، جهانی زیبا و محسود و برون از دسترس آفریده است، به حساب نیاوریم،

ظاهرا این کتاب نخستین « اوتوپیا » (مدینه ی فاضله) در زبان فارسی است. نام آن با توجه به

مضمون یک مصراع از غزل سعدی که می گوید: “خلق مجنون اند و مجنون عاقل است” اختیار شده است.