درباره کتاب:

جس متز در این کتاب آثار برگزیده نویسندگان نوگرایی چون هنری جیمز، جوزف کنراد و ورجینیا وولف را بررسی می کند که برای نخستین بار مفهوم دریافت حسی را برای توصیف چیزی به کار بردند که هدف و کارکرد اصلی داستان هاشان به شمار می آمد. از نگاه متز این نویسندگان به جای کشش و گرایش به سوی دریافت های فردی و آنی به گونه ای از دریافت علاقه مند بودند که به عنوان گونه ای میانجی در فضای تمایزهای ادراکی عمل می کرد. ادبیات داستانی نیز همانند حس های دریافتی که جایی در میان اندیشه و حس جای می گیرند در فضای میان روش های متناقض برقراری کنش و واکنش با دنیای پیرامون در نوسان است. پژوهش جس متز در این کتاب به پرسمان های ادراک و بازنمایی دو مفهوم کلیدی در میان دغدغه های اصلی بسیاری از نویسندگان دهه های آغازین سده بیستم میلادی می پردازد.