ملاله وقتی کوچک بود آرزو داشت یک مداد جادویی داشته باشد. اگر مداد جادویی داشت با آن همه را خوشحال می کرد،زمانرانگهمی داشتتاهرروز صبحبتواندیکساعتبیشتربخوابد، بوی بد کپه ی زباله ی نزدیک خانه شان را پاک می کرد و خیلی کارهای دیگر. اما هرچه بزرگ تر شد فهمید چیزهای مهم تری برای آرزو کردن وجود دارد. فهمید دنیا باید جای بهتری باشد؛ دنیایی پر از صلح و آرامش و برابری. ملاله هیچ وقت مدادجادویی پیدا نکرد، اما فهمید خودش می تواند تلاش کند تا رویاهایش به واقعیت تبدیل شوند.