در پس محبت‌ها و لبخندهای حاج رضا دلیل محکمی نهفته بود. بدش نمی‌آمد عارفه را در هر صورتی برای خودش نگه دارد. برای آن یکی که نشد؛ برای پارسای عزیزتر از جانش که می‌شد. این دختر بهترین انتخاب در این زمانه پر از دروغ بود… مخصوصاً در مقابل پسر فراری و مغروری چون پارسا دختری متواضع و فروتن باید قرار می‌گرفت. اول باید به خانه برش می‌گرداند و بعد دستش را در حنای مرغوب محبت‌های عارفه می‌گذاشت. چه نقشه‌ها که برای این پسر نداشت.