روزبهان عارفی بینابین حلاج و ابن عربی است. با این تفاوت که روزبهان با ریاضت کشی معاند با عشق انسانی و عشق ربانی موافق نیست. او معتقد است عشق ربانی و عشق انسانی هر دو یک عشق واحد می باشند، او برخلاف برخی از صوفیان که معتقد بودند، عشق انسانی سیمای معنوی عشق ربانی را آلوده می کند، اعتقاد دارد که انسان به عنوان مظهر تجلی الهی و آیینه جمال حق است و از رهگذر عشق انسانی، عشق ربانی آشکار می شود…