عرفان آدمی را به کاوش در ساحت اشراقی خود فرا میخواند که در کنار ساحت عقلانی جز جدایی ناپذیر انسانیت است. همچنان که عقلانیت با کشف قانونمندی های هستی،برخورداری بیشتر از مواهب طبیعت را به ارمغان می آورد،توجه به ساحت اشراقی انسان را با خویشتن الهی خود آشناتر میکند.