چیزی که ما آن را نیروی شاعرانه می نامیم، در بر گیرنده ی (فقدان) موجود در بی‌نیرویی ست. این مقوله از یکی شدن گریزان است. اما همزمان مجموعه‌ایست متناهی، یا حتی نامتناهی، از نیروهای منفرد در زبان، مسئله ای که به همان اشاره ی هایدگر در مورد (افتراق) نیرو و بی نیرویی در اندیشه ی ارسطو مربوط است.