…از وقتی خودم را شناختم نگاهم به او بود. در میان جمع، در خانواده و در تنهایی. کسی بود که مثل هیچ کس نبود. ارمغانی از آرامش بود. او که برای تمام چراهای تمام نشدنی ام همیشه پاسخی داشت… در طول این سال ها همواره احساس می کردم باید چیزی را روی کاغذ بیاورم. آنچه را که به مرور از مطالعه تاریخ پر رنج و دردمان و ژرف نگری در فراز و نشیب زندگی پدر بزرگ، دریافت کرده بودم و این همه را به نیت رساندن آن به مخاطب جوان میهنم، نسلی که تازه نفس می آید، تا سکان کشتی طوفان زده کشور را به دست گیرد، لازم می بینم.