‏- داری من رو می ترسونی! ‏
نمی دانم لرز ته صدایم است یا دودو زدن نگاهم، هرچه هست اخم هایش درهم می رود:‏
‏ – حق نداری بترسی. وقتی کنار منی حق نداری بترسی.‏
‏- من می ترسم چون بعضی چیزها دست ما نیست. ‏
بیشتر در آغوشش فشرده می شوم. فشار دستم هم روی سینه اش بیشتر می شود.‏
‏ – نگه داشتن تو دست منه! یه جوری به زندگیم وصلت می کنم که هیچ راه در رویی برای رفتن پیدا نکنی! ‏
لب هایم را تر می کنم. چقدر این روزها عمر همه چیز کوتاه شده است. آرامش چند لحظه ی پیشم حالا جای خود را با حسی بد ‏عوض کرده است…