بارش ذهنی چیزی است که وقتی به جان آدم می افتد مثل خوره می خوردت و تو آن را پس می زنی، می روی سه چهار مشت به صورتت می زنی، قهوه پشت چایی، چایی پشت قهوه، اگر زنت  نباشد، سیگار پشت سیگار. بعد با هر جان کندنی باشد متولدش می کنی روی کاغذ مثلا. کارت که تمام شد خسته و خواب آلود ورقه های دسته شده را در دست می گیری، بو می کنی و حس خاله سوسکه را داری که قربان دست و پای بلورین بچه اش می رود.