بخش آغازين كتاب گزارشی است از مؤلف دربارهٔ انديشه‌های مرتبط با گيتی‌شناسی مغان بر پايهٔ متونی چون: بندهش، مينوی خرد، دينكرد و اباريگ. درادامه، متن “هرمزد با هرويسپ آگاهی” می‌باشد كه در واقع پاره‌های بر جای مانده از متنی ناشناخته به پارسيگ(پهلوی) می‌باشد كه زمان دقيق تحرير و مؤلف آن ناشناخته است و دربرگيرندهٔ پرسش و پاسخ‌هايی است ميان يك شاه و فردی خردمند، كه احتمالاً از روحانيون زردشتی عهد اشكانيان يا ساسانی بوده. موضوع اين گفتگو درباره مسائلی چون اهريمن، خلق آسمان و زمين، دوزخ و … كه استاد رهام اشه ضمن افزودن ادراكات خود دربارهٔ متن، آن را از پهلوی به پارسی ترجمه كرده‌اند. اين كتاب جدای از داشته‌های سودمندش دربارهٔ انديشه رايج در ايران باستان، نمونه‌ای بسيار ارزشمند و آموزنده از نثر پارسی باستان می‌باشد كه بدون شك استاد رهام اشه از معدود متخصصان اين حوزه می‌باشند.