فرهنگ افسانه های مردم ایران نزدیک به دوهزار روایت افسانه ای را در بر می گیرد و در نوزده جلد به صورت الفبایی تنظیم شده است. گذشته از جنبه ی زیبایی شناسی افسانه ها که مرز و محدوده ی سنی نمیشناسد و برای خواننده و شنونده اش لذت معنوی به جای میگذارد، این فرهنگ خود یک تاریخ است. بیان تخیلی تاریخ اجتماعی و فرهنگی مردمانی است که قرن ها با دم دست ترین و در عین حال پیچیده ترین هنر خود (قصه پردازی و قصه گویی) رنج ها ،خوشی ها، آرزوها، رویاها، امیدها، ناامیدی ها و درک و دریافت خود از پیرامونشان را در قالبی خیالی بیان و از نسلی به نسل دیگر منتقل کرده اند. افسانه ها، پنجره ای به سوی جهان آن مردم می گشاید؛ مردم و جهانی که دیگر نیستند اما لذت و شگفتی ای که با هنرشان آفریده اند همچنان باقی است.