آنا لیندزی زندگی عادی و شغلی موفقی در زمینه حقوق داشت تا اینکه ناگهان دچار بیماری نادری می‌شود که پوستش را به شدت به نور حساس می‌کند. حتی کوچکترین مواجهه با نور (طبیعی یا مصنوعی) باعث درد شدید، سوزش و تورم در پوست او می‌شود. به تدریج مجبور می‌شود در تاریکی مطلق زندگی کند، در اتاقی بدون پنجره و بدون هیچ منبع نوری.
کتاب دختری در تاریکی، تجربیات او را در این انزوا توصیف می‌کند.
بخشی از کتاب:
تاریک کردن اتاق کار سختی نیست. اول از همه پرده‎‌های تیره‌ای از جنس نوعی پارچه پلاستیکی سنگین به رنگ ماگنولیا که سیاه نیست  انتخاب می‌کنم، اما نور باز هم به راحتی از شکاف بین چوب پرده و دیوار بالای پنجره به سقف می‌تابد و از پایین هم از لای قوس پلیسه‌ها به کف اتاق نفوذ می‌کند. بنابراین یک پرده کرکره‌ای تیره را هم از قسمت تو رفتگی پنجره به آن اضافه می‌کنم؛ اما نور از کناره‌ها نفوذ می‌کند و باز هم از درز بالا به داخل می‌تابد.