تقویم بی‌هدفی دفاعیه‌ای است از بیراهه‌ها، حاشیه‌ها و پرانتزهای زندگی. تام لاتس، با نگاهی تازه مفهوم بی‌هدفی را از دلالت‌های ناخوشایندش رها می‌کند و به شیوه‌ای برای تجربۀ جهان ارتقا می‌دهد. او بی‌هدفی را در کنار تمرکز یکی از دو بال ضروری برای ادراک جهان می‌بیند؛ همان‌طور که تمرکز شیوه‌ای برای دیدن عمیق‌تر است، بی‌هدفی و توجه سیال بستری است برای گشودگی انعطاف و دیدن پیوندهای پنهان اجزا. تام لاتس در ساختار کلاژگونۀ کتاب تقویم بی‌هدفی نشان می‌دهد که گاهی پذیرش بی‌هدفی و خو گرفتن به پرسه‌زنی و بطالت و سرگردانی است که ما را به تجربۀ اصیل و خلاقیت فکری می‌رساند. او با نگاهی نقادانه به سیطرۀ مفاهیمی همچون موفقیت و بهره‌وری، تکاپوی بی‌وقفۀ انسان مدرن برای رسیدن به اهدافی مشخص را بطالتی نهفته می‌داند. از نظر لاتس، حرکت در جاده‌های پیموده و پیش‌آزموده امکان تجربۀ دست‌اول و یگانه را از ما می‌گیرد و به خوابگردی تبدیل‌مان می‌کند که فقط از جهان عبور کرده، بی آن‌که واقعاً زیسته باشد. در مقابل سفر در بیراهه‌هاست که می‌تواند آگاهی کرختِ ما را بیدار کند. در جاده‌های فرعی، تصادف جای پیش‌بینی را می‌گیرد و می‌توانیم نه برای رسیدن به مقصدی معلوم، بلکه برای یافتن قلمروهای تازۀ معنا قدم برداریم.

لاتس در فصلی از این کتاب، مفهوم کار را به چالش می‌کشد و نشان می‌دهد که چطور بیکاری می‌تواند بستر زایش فکری باشد. او حتی سراغ مفهوم مرگ هم می‌رود و با ترکیبی از شوخی و جدیت، به ما یادآوری می‌کند که مرگ بزرگ‌ترین عامل بی‌معنایی و، در عین‌ حال، بزرگ‌ترین انگیزۀ زندگی است. لاتس در تمام فصول تقویم بی‌هدفی همین ایده را دنبال می‌کند: او می‌خواهد ذهن ما را به خطی فکر نکردن عادت دهد؛ به پرسه‌زدن و از این شاخه به آن شاخه پریدن.

تقویم بی‌هدفی تلاشی است برای گریز از استبدادِ آنچه امروز به نام تمرکز ستایش می‌شود، اما اغلب نوعی ندیدنِ خودخواسته است. لاتس، برخلاف جریان غالب، توجهِ بی‌هدف یا پراکنده را نشانهٔ آشفتگیِ ذهن نمی‌داند و، با نگاهی تازه به «بی‌هدفی»، آن را از دلالت‌های منفی و ناخوشایندی مانند تنبلی یا انفعال رها می‌کند و به شیوه‌ای برای تجربهٔ جهان ارتقا می‌دهد.