مارینا گارسِس در هوای دوستی به ما می‌گوید که دوستی در حقیقت عرصۀ روابط برآشوبنده و ترسناک است. این روابط را تمنا و ترس به پیش می‌برند؛ تمنای این‌که بی‌دلیل دوست‌مان داشته باشند و ترس این‌که دوست‌مان نداشته باشند.

ما کلمه یا شیوه‌ای روایی برای گفتن قصۀ دشواری‌های دوستی و تردیدهای برآمده از آن نداریم. کسی را که شریک زندگی ندارد «مجرد» می‌نامیم، اما برای حرف زدن از کسی که هیچ دوستی ندارد چه کلمه‌ای داریم؟ تنهاییِ ناشی از بی‌دوستی نه حماسه دارد و نه نام، و حسی که برمی‌انگیزد میان ترحم و بدگمانی نوسان می‌کند. کتاب هوای دوستی با دست گذاشتن روی همین ابهام دوستی، می‌کوشد این مفهوم را به صورت «مسئله» مطرح کند، چون به زعم گارسس، وقتی دوستی مسئله شود، خود ما را هم مسئله می‌کند. دوستی پیوندی است که ما به‌ واسطه‌اش آنچه هستیم و انتخاب خودمان نبوده را در قاب مسئله می‌نشانیم: خویشاوندی نَسَبی، جایگاه اجتماعی، هویت جنسی و جنسیتی منسوب، و همچنین موقعیت شغلی یا ایدئولوژی‌هایی که بستر فرهنگی‌مان را شکل داده‌اند؛ بی‌دلیل نیست که می‌گویند «بگو هم‌نشینت کیست تا بگویم کیستی».

واقعیت این است که ما می‌توانیم هیچ‌وقت دوستی نداشته باشیم. هیچ نیرویی در جامعه ما را ملزم به داشتن دوست نمی‌کند. پس برای چه دوست می‌خواهیم؟ دوست به چه دردمان می‌خورد و چه فایده‌ای دارد؟ هوای دوستی در حقیقت تلاش گارسس برای یافتن پاسخ همین پرسش است و در همین راستا سراغ مضامینی می‌رود که بتواند پاسخ احتمالی آن را بدهد. او در کتاب دوستی‌های مختلفی را بررسی می‌کند؛ مثل رفاقت‌هایی که در متن و بطن مبارزۀ اجتماعی و سیاسی شکل می‌گیرد، دوستی با حیوانات و اشیا، دوستی‌های ماجراجویانه، دوستی با طبیعت یا حتی انتخاب تنهایی. گارسس معیارهای کلاسیک و سنتی دوستی را، که اساساً مبتنی بر مردانگی و روحیات و رفتارهای مردانه است، می‌شکند و از خواهرانگی و ماهیت دوستی زن‌ها می‌گوید. او هر یک از این دوستی‌ها را با کمک گرفتن از فلسفه و ادبیات و سینما تحلیل می‌کند و با زبانی روان و خوش‌خوان درک و دریافتی از آن‌ها به ما می‌دهد.
به نظر گارسس دوستی پدیده‌ای سیال و منعطف است که با دگرگونی زندگی روزمره ما شکل‌هایی متفاوت به خود می‌گیرد. دوستی در متن مبارزۀ اجتماعی و سیاسی، خواهرانگی و دوستی در جمع زن‌ها، دوستی با حیوانات و اشیا، دوستی ماجراجویانه، و دوستی با طبیعت. هوای دوستی نشان می‌دهد که دوستی نه مفهومی آرمانی که تجربه‌ای روزمره، دسترس‌پذیر و نجات‌دهنده است؛ اشتیاقی شگفت که دری به جهان غریبه‌ها می‌گشاید.