کتاب از تذکره به تاریخ ادبیات
فقط تا ۳۰ اسفند ۱۴۰۴ وقت هست.
معرفی کوتاه
فلسفهٔ تاریخ ادبیات هم قادر است سنتهای تذکرهنویسی و تاریخ ادبیات نگاری را تحلیل و تفسیر و هم در آن تغییر ایجاد کند. غالباً تصور میشود که تذکره ها فاقد مبانی نظری، روشی و بینشی هستند و به صفاتی نظیر تقلیدی بودن، پر غلط بودن، ذوقی بودن و غیرعلمیبودن متهم میشوند.
در بخش اول کتاب نشان داده میشود که تذکره ها دارای مبانی هستی شناسی، معرفت شناسی و روش شناسی خاص خودشانند. تذکره ها فلسفهٔ وجودی خودشان را داشتهاند و اگر نه دلیلی نداشت این همه تذکره در خلال چندین قرن، در کانون های ادبی متعدد و به قلم نویسندگان طراز اول نوشته شود. هر کجا فلسفیدن وجود داشته باشد، مبانی نظری، بینشی و روشی نیز هست. بدین معنا در تذکره ها و تاریخ ادبیات ها فلسفیدن حضور دارد و ما میتوانیم از دانشی به نام فلسفۀ تاریخ ادبیات سخن بگوییم.





