شهری در معرض اپیدمی «کوری سفید» قرار می گیرد که به هیچ کس رحم نمی کند. مقامات نابینایان را در یک بیمارستان خالی روانی حبس می کنند، اما در آنجا عنصر جنایتکار همه را اسیر می کند، جیره غذایی را می دزدد، و به زنان حمله می کند. یکی از شاهدان عینی این کابوس وجود دارد که اتهامات او را هدایت می کند – از جمله پسری بدون مادر، دختری با عینک تیره، سگی پر از اشک – در خیابان های برهوت، و راهپیمایی آنها به همان اندازه که محیط دلهره آور است، عجیب و غریب می شود. همانطور که کوری داستان قدیمی یک طاعون را بازیابی می کند، وحشت های زنده و لرزان قرن بیستم را تداعی می کند و خوانندگان را با دید قدرتمندی از روح انسانی که هم با ضعف و هم با قدرت هیجان انگیز محدود شده است، به ارمغان می آورد.