رمان پایان کودکی نوشته‌ی ایچیو هیگوچی مشهورترین اثر ادبی ژاپن در جهان غرب به شمار می‌آید. این رمان نخستین‌بار سال 1895 میلادی در ژاپن به چاپ رسید، اما برای اولین‌بار است که به زبان فارسی ترجمه می‌شود. ایچیو هیگوچی نماد ادبیات واقع‌گرایانه در ژاپن است، نویسنده‌ای که به هنگام مرگ تنها 24 سال سن داشت. داستان از همان ابتدا یک موفقیت چشمگیر ادبی بود و منتقدان ژاپنی هیگوچی را با نویسندگان بزرگی همچون هنریک ایبسن، آنتون چخوف و امیل زولا مقایسه کردند. پایان کودکی رمانی جامعه‌شناسانه است که تضاد طبقاتی را ترسیم می‌کند و به مسئله‌ی فقر و فحشا در ژاپن در اواخر قرن نوزدهم می‌پردازد. پایان کودکی همچنین رگه‌هایی از ادبیات ناتورالیستی دارد زیرا سرنوشتی محتوم برای زنان تهیدست ژاپنی قائل است که راه فراری از آن ندارند. شخصیت‌های اصلی این رمان دختر (میدوری) و پسری (نوبو) نوجوان و علاقه‌مند به یکدیگر هستند. رمان پایان کودکی درباره‌ی ورود به دنیای بزرگسالی و از دست رفتن معصومیت است؛ داستانی که از تابستان شروع و در پاییز تمام می‌شود.