درباره‌ی کتاب :

اگزیستانسیالیسم از همان آغاز خود را فلسفه ی ابهام تعریف ‌کرد. آری‌ گفتن به خصلت تقلیل‌ ناپذیر ابهام بود که کی‌ یر‌کگور خود را در مقابل هگل قرار داد و براساس «ابهام» است که، در نسل خود ما، سارتر در هستی و نیستی انسان را به‌ صورتی بنیادین تعریف کرد؛ آن هستنده‌ای که بودنش نبودن است، آن سوبژکتیویته‌ ای که خود را فقط با حضور در جهان تحقق می‌ بخشد، آن آزادی متعهد، آن تموج «برای‌ـ‌خود» که بلاواسطه معطوف به دیگران است. اما همچنین ادعا شده که اگزیستانسیالیسم فلسفه ابزورد و یاس است. فلسفه‌ ای که انسان را در دل‌ شوره‌ ای سترون، در سوبژکتیویته‌ ای تهی محصور می‌ کند. اگزیستانسیالیسم از تجهیز انسان با هر اصلی برای انتخاب کردن ناتوان است؛ بگذار انسان هر آنچه خوش دارد انجام دهد؛ درهر‌حال بازی را باخته است.