درباره کتاب:

خانواده‌های ایرانی پرفرزند بودند و این پرفرزندی لزوماً بار والدین را چند برابر نمی‌کرد؛ زیرا اولاً بسیاری از شبه نیازهای امروزی که برای والدین هزینه بر است وجود نداشت و ثانیاً در فضای به نسبت گسترده و مرتبط با طبیعت بافت شهری و روستایی عمده وقت کودکان به سالمترین گردش‌ها و تفریح‌ها می‌گذشت و برادران و خواهران با یکدیگر مشغول بازی می‌شدند و باری بر دوش والدین نبودند.

فرهنگ ایرانی برای مشکل حسادت برادران و خواهران و رقابت آنها بر سر توجه پدر و مادر راه حل بسیار هوشمندانه ای داشت برادر و خواهر بزرگتر با کسب عنوانی مانند خان داداش ،داداش خان باجی یا ،آبجی مانند یک درجه ترفیع جایگاه جدیدی پیدا می‌کردند که در عین احترام برانگیز بودن به معنای مسئول بودن در قبال برادران و خواهران کوچکتر بود اصل مهم در اداره خانواده این بود که کوچک‌ترها باید به بزرگ‌ترها احترام بگذارند.